Өвлийн өвгөний багийнхан

2016 оны 12-р сар 24-нд 16:45 цагт
Мэдээний зураг,

Удахгүй шинэ он гарна. Шинэ жилийн баяр бол дэлхий дахинаа өргөн тэмдэглэдэг, нэн ялангуяа хүүхэд багачуудын тэсэн ядан хүлээдэг гайхамшигт баяруудын нэг билээ. Тэр дундаа Санта Клаус буюу Өвлийн өвгөнөөс бэлэг авна гэдэг хамгийн том баяр байдаг. Ингээд арванхоёрдугаар сарын 25-нд дэлхий дахинаа тэмдэглэдэг Зул сарын баярын сэдэвтэй, хүн хүнээ хайрлахын сургамж хайрласан өгүүллэгийг орчуулан хүргэж байна.

Өвлийн өвгөний багийнхан

Миний эмээ надад Зул сарын баярын утга учрыг бүрнээ таниулж билээ. Би тэгэхэд дөнгөж хүүхдээрээ байв. “Өвлийн өвгөн гэж байдаггүй юм. Хамгийн тэнэг амьтан ч үүнийг мэддэг юм даа” гэж хэлсэн эгчийнхээ үгийг гүйцэд ч сонсолгүй, дугуйгаа унаад эмээгийнхээ гэрийн зүг давхиж гарлаа.

Эмээ маань хэзээ ч "хуурамч баг"-тай байгаагүй. Тэр дандаа шударга, үнэнч байдгийг би мэднэ. Тийм болохоор эмээгээсээ үнэн эсэхийг асуухаар яваа минь энэ. Эмээгийн маань дөнгөж зуухнаасаа гаргасан хав халуухан амтат боов идэнгээ сонссон ямар ч гашуун үнэн зөөлхөн сонсогддогийг би мэдэх билээ.

Эмээ гэртээ байв. Дөнгөж гаргасан халуухан боов ширээн дээр тавиастай.  Би ч амттайхан боов амандаа чихингээ "Эмээ, Санта Клаус жинхнээсээ байдаг, тийм ээ?" гэлээ. “Санта Клаус байдаггүй гэж хаанаас дуулав? Дэмий үг байна. Битгий ийм ярианд итгэ. Ийм яриа намайг хичнээн уурлуулдагийг чи мэдэх үү? За хувцасаа өмсчих, хоёулаа явнаа” гэв.   

“Хаашаа, хаашаа явна гэж? гэж би идэж байсан боовоо ч дуусгаж чадалгүй яаран асуулаа.

“Хаашаа?” гэсэн асуултын маань хариу юм, юм л байдаг хотын төвд байх нэгэн дэлгүүр болж таарлаа. Хаалгаар орохын үед эмээ гарт минь 10 доллар атгуулаад “Энэ мөнгөөр хэн нэгэн хүнд хэрэгтэй зүйлийг нь аваарай. Би чамайг машиндаа хүлээж байя” гэлээ. Тэр үеийн 10 доллар бол юу л бол юу худалдаж авахаар их мөнгө.

Тэр үед би 8 настай л байсан байх. Би урд нь ээжтэйгээ л хамт дэлгүүр ордог байснаас ганцаараа дэлгүүр орж, юм худалдаж авч үзээгүй л дээ. Дэлгүүр том, бас Зул сарын баярын худалдан авалтаа дуусгах гэж яарсан  хүмүүсээр дүүрэн байв.

Би хэсэг зуур яахаа мэдэхгүй, бас хэнд зориулж юу авахаа ч мэдэхгүй, 10 доллараа тас атган зогссоор байв. Тэгээд хорвоо дээр таньдаг бүх хүнээ, гэр бүлийнхнийгээ, найз нөхдөө, хөршүүдээ, ангийнхныгаа, тэр ч байтугай сүмд хамт явдаг хүмүүсээ хүртэл нэг бүрчлэн бодож үзэв.

Яг залхах дээрээ тулаад байтал гэнэт Бобби Дэкэр гэдэг хүү санаанд харван орж ирэв. Бобби Дэкэр бол Поллок багшийн хичээл дээр надтай хамт суудаг хир ханхлуулж явдаг, үсээ самнадаггүй хүүхэд билээ. Бобби Дэкэр дулаан хүрэмгүй байв. Тэр тухай би яагаад мэддэг вэ гэхээр өвөл сургуулийн их завсарлагаанаар бүх хүүхэд гадаа гарч тоглоход Бобби Дэкэр л гардаггүй байсан юм. Бас ээж нь “Бобби ханиад хүрээд хичээлдээ явж чадахгүй боллоо” гэсэн үгтэй зурвас багшид байнга илгээдэг байв. Би түүнийг ханиад хүрээгүй, харин сургуульдаа өмсөх дулаан хүрэмгүйгээсээ болоод ирж чадаагүйг нь мэддэг байлаа.  

Арван доллараа тэмтэрч үзэнгээ би Боби Дэкэрт хүрэм авах болсондоо тун ч баярлан догдлов. Ингээд хамгийн дулаахан санагдсан, бас Бобби Дэкэрт таалагдана гэж бодсон юүдэнтэй, улаан хилэн хүрэм дээр тогтлоо. 10 доллар дэндүү хангалттай санагдсан тул шошгон дээрхи үнийг ч харсангүй, шууд л кассан дээр очоод мөнгө хүрэм хоёроо сарвайлаа.

Кассчин эмэгтэй хүрэм рүү, мөнгө рүү, дараа нь над руу хараад, “Энэ хэн нэгэнд өгөх чиний Зул сарын баярын бэлэг үү?” гэв. “Тиймээ” гэж би ичингүйрэн хэлээд “Боббид авсан юмаа, манай ангид байдаг хүүхэд л дээ, тэр дулаахан хүрэмгүй юм” гэж нэмж хэлэв. Тэр эмэгтэй над руу сайхан гэгч инээмсэглэв. Тэр надад хариулт өгөөгүй, харин миний авсан хүрмийг уутанд хийгээд, “Зул сарын баярын мэнд!” гэлээ.

Үдэш эмээ надад хүрмийг боож, цэцэгт туузаар чимэглээд “Боббид, Санта Клаусаас” гэж бичихэд туслав. Дараа нь эмээ "Санта Клаус нууцаа хадгалж чаддаг хүнд дуртай" гэж бас хэлэв.

Харин Бобби Дэкэрийн гэр лүү явах замд эмээ маань намайг энэ өдрөөс эхлэн насан туршдаа Санта Клаус өвөөгийн албан ёсны туслах боллоо гэдгийг сайтар ойлгуулсан юм. Боббигийн гэрийн ойролцоох машины зогсоол дээр буугаад өөрөө ойролцоох бутны доор чимээгүйхэн нуугдаж хоцроод эмээ надад “За, Санта минь, яв даа” гэлээ.

Би нэг сайн амьсгаа аваад Боббигийн байшингийн үүдэнд нь гэтэж очмогц бэлгээ үлдээгээд хаалганы хонхыг хоёронтоо дараад буцаж эмээгийн хажууд ирэв. Харанхуйд хаалга онгойхыг хүлээн, хоёулаа амьсгаа даран зогслоо. Хаалга онгойж, Бобби гарч ирэв. Тэгээд бэлэг рүү харж, гайхсан байдалтай эргэн тойрноо нэг харснаа аваад орлоо.

Тэр цагаас хойш 40 жил өнгөрсөн боловч Бобби Дэкэрийн гэрийн ойролцоох бутны доор, эмээгийнээ хажууд чичрэн зогссон тэр мөч одоо ч тодхон санагддаг юм. Тэр үдэш “Өвлийн өвөө гэж байдаггүй юм уу?” гэсэн миний асуултанд “Юу гэж дээ, шал дэмий юм асуух юм” гэж хэлсэн эмээгийн маань үг одоо ч сэтгэлд минь бүхний хариулт болсоор байдаг.

Санта өвөө байдаг, тэр хэзээ ч энх тунх амьдарсаар, хүүхэд багачууд, хэрэгтэй бүхэнд бэлгээ тараасаар байх болно. БИД БҮГДЭЭРЭЭ ӨВЛИЙН ӨВГӨНИЙ БАГИЙНХАН БИЛЭЭ.

Орчуулсан: 

On Santa's Team


Author Unknown


My grandma taught me everything about Christmas. I was just a kid. I remember tearing across town on my bike to visit her on the day my big sister dropped the bomb: "There is no Santa Claus," jeered my sister. "Even dummies know that!"

My grandma was not the gushy kind, never had been. I fled to her that day because I knew she would be straight with me. I knew Grandma always told the truth, and I knew that the truth always went down a whole lot easier when swallowed with one of her world-famous cinnamon buns.

Grandma was home, and the buns were still warm. Between bites, I told her everything. She was ready for me.

"No Santa Claus!" she snorted. "Ridiculous! Don't believe it. That rumor has been going around for years, and it makes me mad, plain mad. Now, put on your coat, and let's go."

"Go? Go where, Grandma?" I asked. I hadn't even finished my second cinnamon bun.

"Where" turned out to be Kerby's General Store, the one store in town that had a little bit of just about everything. As we walked through its doors, Grandma handed me ten dollars. That was a bundle in those days.

"Take this money," she said, "and buy something for someone who needs it. I'll wait for you in the car." Then she turned and walked out of Kerby's.

I was only eight years old. I'd often gone shopping with my mother, but never had I shopped for anything all by myself. The store seemed big and crowded, full of people scrambling to finish their Christmas shopping. For a few moments I just stood there, confused, clutching that ten-dollar bill, wondering what to buy, and who on earth to buy it for. I thought of everybody I knew: my family, my friends, my neighbors, the kids at school, the people who went to my church.

I was just about thought out, when I suddenly thought of Bobbie Decker. He was a kid with bad breath and messy hair, and he sat right behind me in Mrs. Pollock's grade-two class. Bobbie Decker didn't have a coat. I knew that because he never went out for recess during the winter. His mother always wrote a note, telling the teacher that he had a cough; but all we kids knew that Bobbie Decker didn't have a cough, and he didn't have a coat.

I fingered the ten-dollar bill with growing excitement. I would buy Bobbie Decker a coat. I settled on a red corduroy one that had a hood to it. It looked real warm, and he would like that. I didn't see a price tag, but ten dollars ought to buy anything. I put the coat and my ten-dollar bill on the counter and pushed them toward the lady behind it.

She looked at the coat, the money, and me. "Is this a Christmas present for someone?" she asked kindly. "Yes," I replied shyly. "It's ... for Bobbie. He's in my class, and he doesn't have a coat." The nice lady smiled at me. I didn't get any change, but she put the coat in a bag and wished me a Merry Christmas.

That evening, Grandma helped me wrap the coat in Christmas paper and ribbons, and write, "To Bobbie, From Santa Claus" on it ... Grandma said that Santa always insisted on secrecy.

Then she drove me over to Bobbie Decker's house, explaining as we went that I was now and forever officially one of Santa's helpers. Grandma parked down the street from Bobbie's house, and she and I crept noiselessly and hid in the bushes by his front walk.

Suddenly, Grandma gave me a nudge. "All right, Santa Claus," she whispered, "get going."

I took a deep breath, dashed for his front door, threw the present down on his step, pounded his doorbell twice and flew back to the safety of the bushes and Grandma. Together we waited breathlessly in the darkness for the front door to open. Finally it did, and there stood Bobbie. He looked down, looked around, picked up his present, took it inside and closed the door.

Forty years haven't dimmed the thrill of those moments spent shivering, beside my grandma, in Bobbie Decker's bushes. That night, I realized that those awful rumors about Santa Claus were just what Grandma said they were: Ridiculous!

Santa was alive and well ... AND WE WERE ON HIS TEAM!

 

Энэ мэдээ танд таалагдаж байвал LIKE хийгээрэй. Танд баярлалаа.
Манай сайт танд таалагдаж байвал LIKE хийгээрэй. Танд баярлалаа.
    АНХААР! Та сэтгэгдэл бичихдээ хууль зүйн болон ёс суртахууныг баримтална уу. Ёс бус сэтгэгдлийг админ устгах эрхтэй. Мэдээний сэтгэгдэлд www.mongolcom.mn хариуцлага хүлээхгүй.
    • Зочин

      (202.126.89.251) 2013-11-19 15:41
      • 0
      • 0

      Энэ чинь л Зул сарын баярын жинхэнэ утга учир шүү дээ. Манайхан Цагаан сараараа ядуу зүдүү, амьдралын боломж муутай хүмүүс, өвчин зовлонтой хүмүүс болоод хүүхдүүд хөгшидөд сайн буян хийж баймаар юм. Хэдхэн төгрөг барьж золгочихоод л баахан хоолыг нь идэж, гэрийг нь завааруулж, архийг нь уучихаад бас бэлэг аваад гардаг шүү, хөгшчүүлээсээ. Жилд ганц удаа томхон шиг алгаа дэлгэж байя.

      Хариулах

    • hi

      (124.163.136.29) 2015-06-24 14:16
      • 0
      • 0

      chinii helj bgaa unen. tsagaan saraar hogshchuul n daramtand ordog shuu dee

      Хариулах