Нэг цагийн найз

2016 оны 08-р сар 09-нд 07:00 цагт
Мэдээний зураг,

Ачаалал ихтэй ажлын дараа оройн 5 цаг болсныг ээлжээ хүлээн авахаар ирсэн сувилагч найзуудынхаа ачаар анзаарлаа. Манай тасаг ажил ихтэй байв. Учир нь хүүхдийн тасаг эмнэлэгийн хамгийн ачаалалтай, мөн дуу чимээтэй тасаг юм. Өдрийн ажил дуусч, тасаг дуу чимээ багатай болсон байв. Оройн эмчилгээ дөнгөж дуусаад өрөөндөө очиж цай уухаар явах гэж байлаа. OҮс гэзэг маань сэгсийгээд, нүүр лүү хөлс урсч үнэхээр ядарч туйлдсан байв. Эмчилгээний өрөөнөөс гарах замдаа толинд өөрийгөө хараад таньсангүй.

Өрөөндөө ороход сувилагчийн өрөөний утас дуугарч байв. Сууж байсан газраасаа арайхийн босоод утсыг авлаа. Утасны цаанаас Эрчимт эмчилгээний тасагт замын ослоор ирсэн өвчтөнүүд ирсэн, тэр дунд хүүхдүүд байгаа, судсыг нь олж чадахгүй байгааг дуулгаад ирж туслахыг гуйв. Ядарснаа умартан яаран гүйж Эрчимт эмчилгээний тасаг руу явж байх зуур утсаар жижүүр эмч тархины мэс заслын эмчтэй ирэх ирэхгүйн талаар нь маргалдаж байхыг сонсов. Жижүүр эмчийн дуу хадан:

- Одоо тэгээд яах юм бэ? Хүмүүсийг ингээд үх гээд орхих хэрэг үү? Та ирэх хэрэгтэй байна. Таны тус тэдэнд хэрэгтэй байна.

- Таны явах хүлээн авалт надад хамаагүй. Жижүүрээ солих нь яасан юм бэ, тийм чухал урилга байсан юм бол.

- Та эмч хүний тангараг өргөөгүй гэж үү?

Яриа ийн үргэлжилж байхад ирсэн цахилгаан шатанд суугаад би түргэний тасагт очив. Бүх газар цусаар будагджээ. Тасагт уйлж буй, яаран сандарч буй, ойр дотны хүнээ олох гэж хайн сандарсан хүмүүсээр дүүрэн байв. Энэ их үймээн дунд эмч болгон л чадлаараа хичээж байлаа. Эрчимт эмчилгээний тасагт ор үлдээгүй байсан бөгөөд түрдэг орон дээр өвчтөнүүдийг хэвтүүлэн анхны тусламж үзүүлэх хүртэл хүлээлгэн, хүрэлцэхгүй байгаа ажилчдын оронд гэр бүлийнх нь хүмүүс туслан тасгууд руу зөөж байв. Энэ дунд ойр дотнынхноос нь хэн ч ирээгүй нилээд хүнд гэмтсэн 15-17 орчим насны нэгэн хүү байв.

Анхны тусламж үзүүлээд Тархины Мэс заслын тасагт шилжих ёстой байсан ч Тархины мэс заслын эмч арай ирээгүй байгаа тул хүлээгджээ. Хийх ёстой байсан дусал болон эмчилгээгээ би хийчихээд тэр хүүхдийн хажууд очоод ярьж эхлэв. Хэлсэн зүйлийг минь ойлгосон боловч хариу өгөх чадалгүй байлаа. Түүний бие найдлагйгүй болж, амьдралынхаа сүүлийн хоромуудыг өнгөрөөж байгааг хараад сэтгэл шимширч, мөн ганцаараа байгаад нь харамсаж суулаа. Тиймээс түүнийг би ганцааранг нь орхиж сэтгэл түвдэхгүй байв. Энэ хооронд хүмүүс хэвтэх ёстой өрөөнүүд рүүгээ хүргэгдэж, ачаалал гайгүй боллоо.

Хүүгийн бие бүр л муудлаа. Гарыг минь чанга атган байгаа нь намайг битгийн орхиоч гэх мэт. Нүднээс нь нулимс урсахад нь би ч гэсэн өөрийгөө барьж чадаагүй юм. Бөхийн хацар дээр нь үнслээ. “Би чамайг орхихгүй ээ, тайвшир, битгий гунь” гэж хэлэв. Ерөөсөө таньдаггүй, өмнө нь ч харж ч байгаагүй хэрнээ маш дотно санагдаж, түүний зовлон гуниг, өвдөлтийг нь мөн адилхан мэдэрч байлаа. Тэр ганцаараа үхэлтэй тулж байгаадаа, мөн золгүй ослоосоо болон өвдөлт мэдэрч байгаа нь илхэн.

Түүнтэй хэр зэрэг хугацаа өнгөрөөснийг санахгүй байна. Тэр бидний дундаас буцжээ. Би ирэхгүй Тархины мэс заслын эмчийг буруутган дотроо элдэв хараал урсгаж, тайвширч чадахгүй байлаа. Яг тэр үед Тархины мэс заслын эмч ирсэн байв. Нас барсан хүүг бүтээсэн даавууг авахыг хүсэв. Даавууг авахад эмч нэг ч үг хэлж чадалгүй газар унав.

Юу болсныг би ойлгохыг хичээлээ. “Хүлээн авалтаас иржээ. Их согтуу байсан, эсвэл зүрхний шигдээс болчихов уу?” гэж бодов. Энэ зуур бусад эмч нар ирээд нас барсан хүүг эмчийн өөрийнх нь хүү байсныг хэлэв. 

Тэр өөрийн хүүгийн мэс засалд харамсалтай нь хоцорсон байлаа. Хүүдээ харуусан цус харвасан бөгөөд хожим ажил үүрэгтээ буцаж орж чадаагүй билээ.

www.mongolcom.mn

Энэ мэдээ танд таалагдаж байвал LIKE хийгээрэй. Танд баярлалаа.
Манай сайт танд таалагдаж байвал LIKE хийгээрэй. Танд баярлалаа.
    АНХААР! Та сэтгэгдэл бичихдээ хууль зүйн болон ёс суртахууныг баримтална уу. Ёс бус сэтгэгдлийг админ устгах эрхтэй. Мэдээний сэтгэгдэлд www.mongolcom.mn хариуцлага хүлээхгүй.
    • НОДО.Э

      (103.9.90.194) 2015-06-09 15:00
      • 0
      • 1

      Бусдыг өөртэйгөө адилтган үзэж яваарай!

      Хариулах